دختری بود نابینا که از خودش تنفر داشت

نه فقط از خود ، بلکه از تمام دنیا تنفر داشت اما یکنفر را دوست داشت

“ دلداده اش را “ با او چنین گفته بود :

« اگر روزی قادر به دیدن باشم حتی اگر فقط برای

یک لحظه بتوانم دنیا را ببینم عروس تو و رویاهای تو خواهم شد »

و چنین شد که آمد آن روزی که یک نفر پیدا شد

که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد

و دختر آسمان را دید و زمین را ، رودخانه ها و درختها را

آدمیان و پرنده ها را و نفرت از روانش رخت بر بست

دلداده به دیدنش آمد و یاد آورد وعده دیرینش شد :

« بیا و با من عروسی کن ببین که سالهای سال منتظرت مانده ام »

دختر برخود بلرزید و به زمزمه با خود گفت :

« این چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند ؟ »

دلداده اش هم نابینا بود

و دختر قاطعانه جواب داد : قادر به همسری با او نیست

دلداده رو به دیگر سو کرد که دختر اشکهایش را نبیند

و در حالی که از او دور می شد گفت :

« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی . . .»

دوسش داشتم چون میگفت دوسم داره
عاشقش بودم
چون عاشقم شده بود
می خواستمش با همه ی وجودم
چون اونم منو می خواست
اولش همش با یه نگاه ساده شروع شد
بعد نگاهامون از یه نگاه گذرا به
نگاهای معنی دار مبدل شد
حس میکردم یه اتفاقی تو روحم افتاده
دیگه نه دستم به کار میرفت
نه حسه درس خوندن بود
نه خوابو خوراک

اولين كسي كه عاشقش ميشي دلتو ميشكونه و ميره .

 دومين كسي رو كه مياي دوست داشته باشي

و از تجربه قبلي استفاده كني دلتو بدتر ميشكنه و ميزاره ميره .

بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم نيست

 و از اين به بعد ميشي اون آدمي كه هيچ وقت نبودي .

ديگه دوست دارم واست رنگي نداره ..

و اگه يه آدم خوب باهات دوست بشه

تو دلشو ميشكوني كه انتقام خودتو ازش بگيري

و اون ميره با يكي ديگه .....

اينطوريه كه دل همه آدما ميشکنه ....!

دل شکستن هنر نیست  سعی کن دل به دست بیاری!